| تبليغات | X |
|
دست نوشته هاي يك بيمار رواني
|
سرشار، رقصان ،
به هنگام باران
مرا چتری بس
تا بسته نگاه اش دارم
نشان آن که؛
نه از سر بی پناهی،
که با جان و دل
تن به باران داده ام
اما امکان کدامين رقص را به انتظار نشسته ای؟
تو ئی که نباريده ای
