مداد قرمز در سوگ گل سرخ ...

زرد در اسارت قناری ها...

سبز در ماتم مرگ برگ ...

آبی از انزوای آسمان ...

بنفش در عزای گل یاس ...

و .....

همه و همه در سوگ بچه های یتیم ...

در ضیافت گرسنگان  ...

در رخت بر بستن شرافت و انسانیت  به سوگ نشسته اند !

مداد های رنگی من همه در همهمه دردهای من و تو ...

دردهای ما!

رنگ سیاه بر سر کرده اند ...

مرا ببخش اگر قلب من از این همه سیاهی سیاه شده و سیاه زمزمه می کند

که ...

از کوزه همان برون تراود که درو ست !

و 

من همواره رنگی شدن ها را انتظار میکشم

حتی روزی که دیگر نباشم ...!