| تبليغات | X |
|
دست نوشته هاي يك بيمار رواني
|
شگفت انگيز ترين چيز آن است كه - تو و من - هميشه
در سرزميني ناشناخته براي - ديگران -با هم قدم ميزنيم ...
هر دو دستانمان را دراز مي كنيم تا بهره ي خود را
از زندگي بگيريم... و زندگي به راستي سخاوتمند است ....
تو بسيار بيش تر از آن را كه مي توانم بگويم مي شنوي .
تو آگاهي را مي شنوي ....
تو با من به جايي مي روي كه واژه هاي من نمي توانند
تو را ببرند ...
تو ومن - و هر آن كس كه با شوق زندگي زاده ميشود -
مي كوشيم به مرزهاي وجود خود برسيم ......
نه فقط از راه شناخت كه تمناي زيستن اين تجربه است ...
و روح اين جهان همان كه هماره دگرگون ميشود
همان - مطلق - است ......
من حقيقي هستم اونيز :
اين دوحقيقت يكديگر را دوست دارند...همين !
